رئیس سازمان حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران گفت:دانشجویان در تمامی مقاطع بحرانی کشور نقش ارزشمندی را ایفا کرده‌اند

به گزارش ایسنا، امیر سرتیپ دوم ستاد ابراهیم گلفام در سومین کنگره ملی شهدای دانشجوی شهرستان نیشابور گفت: دانشجویان در مقاطع مختلف و بخصوص در بحران‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای را ایفا کردند که در یکی از آن‌ مقاطع، در روز 16 آذر سال 32 و در اعتراض به سفر معاون رئیس جمهور امریکا به ایران، تا پای جان برای تحقق آرمان‌هایشان ایستادگی کرده‌اند.

رئیس سازمان حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس ارتش جمهوری اسلامی ایران در ادامه گفت: دانشجویان در جریان انقلاب اسلامی پیشرو بودند و هسته اصلی این حرکت توسط شهید مطهری پایه‌گذاری شده بود و بعد از پیروزی انقلاب نیز برای جامع عمل پوشیدن شعارهای انقلاب در کمک به محرومین در نقاط دورافتاده و همچنین مقابله با گروهک‌های منافقین پیشروبودند. در مقطع دفاع مقدس نیز دانشجویان به وظیفه خود در حضور مناطق عملیاتی عمل کردند و شهدای گرانقدری را تقدیم نمودند که این 28 دانشجوی شهید از جمله این عزیزان هستند.

امیر سرتیپ گلفام از خاطرات خود در دفاع مقدس به خاطره جانبازی شهید سید باقر موسوی‌نژاد در ارتش اشاره کرد و گفت: این شهید عزیز در دوران دانشجویی دانشگاه افسری به افتخار جانبازی نائل گشته؛ لیکن به این جانبازی بسنده نکرده و به طور داوطلب با نیروهای مردمی به جبهه‌های حق علیه باطل شتافت و در نهایت در عملیات آزادسازی مهران به شهادت رسید. شهید موسوی‌نژاد چه در مبارزات سیاسی و انقلابی در پیروزی انقلاب و چه در دوران دانشجویی دانشگاه افسری ارتش از نظر تعهد، شجاعت و شهامت الگوی دیگران بوده و مقام شامخ شهادت، جایگاه واقعی این شهید بوده است.

وی در پایان با تبریک دوباره روز دانشجو به تمامی دانشجویان، از دست‌اندرکاران این کنگره به ویژه دکتر سعیدی رئیس دانشگاه آزاد اسلامی نیشابور تقدیر و تشکر و بر ادامه دادن راه شهیدان و تلاش برای ارتقای علمی و پژوهشی و اجرای رهنمودها و تدابیر رهبر معظم انقلاب به دانشجویان و جوانان در دانشگاه‌ها تاکید کرد.

انتهای پیام

انسانها...

در پارک مریم روی یک صندلی نشسته بودم و از زیبائی محیط لذت میبردم. هوا گرم بود ، ولی صندلی من زیر سایه درختی قرار داشت که خنکی مطبوعی به آنجا میداد.

نزدیک پارک میدان تره باری بود که اغلب مردم از آن خرید میکردند و وقتی به آنجا میرسیدند برای رفع خستگی روی صندلی ها و زیر سایه درخت مینشستند.

چند جوان از راه رسیدند و با هیاهو روی یک صندلی نشستند. اما نشستنشان هم عجیب بود. آنها روی لبه پشتی صندلی نشستند و پای خود را روی کف صندلی ها قرار دادند. در همان حال بلند بلند صحبت میکردند.

چند بار خواستم به آنها تذکر بدهم که روی آن صندلی مردم مینشینند و نباید کفش آنها روی کف صندلی قرار گیرد، اما حقیقت این بود که جرأت نکردم. تقریبا مطمئن بودم اگر حرفی بزنم متلکی بار من میکنند و بی اعتنا کار خود را ادامه میدهند.

واقعا متاسف بودم که فرهنگ ما تا این حد عقب است که حتی رعایت نشستن روی صندلی را نمیکنیم.

خانم نسبتا مسنی در حالیکه سه کیسه نایلنی در دست داشت از سمت میدان تره بار آمد و روی یک صندلی نشست.

وقتی خستگی او برطرف شد کیسه ها را برداشت که برود. در همان موقع یکی از کیسه ها که محتوی سبزی خوردن بود پاره شد و محتویاتش روی صندلی و زمین ریخت. همراه سبزیها مقداری هم خاک و گل بود که صندلی و قسمتی از زمین را کثیف کرد.

خانم ابتدا کیسه خراب را کاملا خالی کرد و سبزی ها را در دو کیسه دیگر جای داد. انتظار داشتم بلافاصله بلند شود و برود . اما دیدم خانم ابتدا سبزی هائی که روی صندلی و زمین ریخته بود جمع کرد و در کیسه قرار داد و سپس دستمال کاغذی از جیبش بیرون آورد و شروع به تمیز کردن روی صندلی نمود.

خاکهای ریخته شده روی صندلی را کاملا تمیز کرد و در همان نایلن پاره شده ریخت و در سطل آشغالی که نزدیک بود خالی کرد.

سپس باز گشت و باز با همان دستمال کاغذی زمین را نیز تمیز کرد و باز خاک ریخته شده را در سطل خالی نمود.

بعد از این کار کیسه ها را برداشت تا برود. وقتی جلوی من رسید بلند بلند بطوریکه جوانها هم بشنوند گفتم: خانم از شما تشکر میکنم که اینطور نظافت را رعایت کردید. مردم روی این صندلی ها مینشینند و واقعا نباید آنها را کثیف کرد.

خانم مسن با لبخندی پاسخ داد: وظیفه هر کسی است که در حفظ پاکیزگی محیط زندگی کوشا باشد و دقت کند. منهم وظیفه ام را انجام دادم.

چشمم به کفشهای جوانها بود که هنوز روی کف صندلی ها قرار داشتند. آن خانم رفت ،‌اما دیدم بین جوانها ابتدا سکوتی برقرار شد و سپس آهسته از روی صندلی ها پائین آمدند.

یکی از آنها دستمال کاغذی از جیب درآورد و صندلی ها را تمیز کرد و دستجمعی عازم رفتن شدند. وقتی جلوی من رسیدند بی اختیار گفتم: متشکرم ....

لبخندی زدند و دور شدند.

«هارون البیناوی» تحلیلگر برجسته نیجریایی:
نامه دوم رهبر ایران سندی ارزشمند است
 من ابتدا در حال خلاصه کردن نامه بودم [تا آن را منتشر کنم] اما دیدم کلمه به کلمه آن مهم است و حق مطلب ادا نخواهد شد
دولت‌های غربی مانند همیشه آن را نادیده می‌گیرند اما مردم در غرب مانند نامه اول از آن استقبال خواهند کرد
این نامه قلب مردم غرب را نشانه گرفته است. توجه کنید که این نامه را فقط جوانان نمی‌خوانند بلکه والدین آنان هم آن را مطالعه خواهند کرد.
 این نامه، تحولی مهم است و این وظیفه ماست که آن را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کنیم تا به هدفش برسد

امروز 15 آذرماه مصادف با سالروز شهادت خلبان شهید احمد کشوری و «روز هوانیروز» در سال 1359 است.

«احمد کشوری» افتخار اسلام و هوانیروز است و به وسیله سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ارتشی نمونه لقب گرفته است. از شجاعت پدرش همین بس که رئیس ژاندارمری در یکی از شهرهای شمال بوده و با سردمداران زر و زور مبارزه می‌کرد و در آخر مجبور به استعفا شد و سپس به کشاورزی پرداخت و از قدرت روحی مادرش چه چیز بالاتر از این که در هنگام دفن پسرش در حالی که عکس او را می‌بوسید و پرچم جمهوری اسلامی را که به دست خودش دوخته بود، بر سر مزار او می‌آویخت و فریاد می‌زد: احسنت، پسرم،‌احسنت پسرم.

به گزارش سرویس فرهنگ حماسه خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، احمد کشوری در تیرماه 1332 به دنیا آمد. دوران دبستان و سه سال اول دبیرستان را به ترتیب در «کیاکلا» و «سرپل تالار»، دو روستا از روستاهای محروم شمال و سه سال آخر را در «دبیرستان قناد» بابل گذراند. دوران تحصیلش را به عنوان شاگردی ممتاز به پایان رساند. وی ضمن تحصیل علاقه زیادی به کارهای ورزشی و هنری نشان می‌داد و یک بار در رشته طراحی در ایران مقام اول را کشب کرد و در «کشتی» هم درخشش داشت.

احمد در حین تحصیل فعالیت‌های مذهبی زیادی داشت و با صدایش در اغلب مجالس و مراسم مذهبی از قبیل عاشورا، با مدیریت و جدیت بسیار، مرثیه خوانی و اداره بخشی از مراسم را به عهده می‌گرفت و در این برنامه‌ها تمام سعی خود را برای نشان دادن چهره حقیقی اسلام و بیرون آوردن آن از قالب‌هایی که سردمداران زر و زور و اربابان از خدا بی‌خبر برای آن درست کرده بودند، به کار می‌برد و معتقد بود که انسان نباید یک مسلمان شناسنامه‌ای باشد، بلکه باید عامل به احکام اسلام باشد.

احمد در سال آخر دبیرستان با دو تن از همکلاسی‌هایش فعالیت‌های سیاسی و مذهبی خود را شدت داد و به وسیله طرح‌ و نقاشی‌ سیاسی بر علیه رژیم وابسته شاه افشاگری کرد.

کشوری بعد از اخذ دیپلم برای ورود به دانشگاه آماده می‌شد اما با توجه به هزینه‌های سنگین ورود به دانشگاه و محرومیت مالی‌اش، از رفتن به دانشگاه منصرف شد و در سال 1351 وارد ارتش در قسمت هوانیروز شد ولی همیشه از مسائلی که در آنجا می‌دید و مخالف با شئون عقیدتی‌اش بودند،رنج می‌برد. احمد در معاشرت با استادهای خارجی اعمالی از خود نشان می‌داد که آنها تحت تأثیر قرار می‌گرفتند و در این مورد وقتی از او سئوال می‌شد،می‌گفت که من یک مسلمانم و مسلمان نباید فقط به فکر خود باشد و می‌خواست در آنجا نیز دامنه ارشاد را بگستراند.

احمد کشوری به علت هوش و استعدادی که داشت دوره‌های تعلیماتی خلبانی هلیکوپترهای «کبری» و «جت رنجر» را با موفقیت به پایان رساند.

شب‌هایی که او با صوت زیبایی که قرآن می‌خواند و پیوندش را با «الله» مستحکم‌تر می‌کرد،فراموش نشدنی هستند. عبادت‌های او بسیار شیرین و موثر بود. وقتی وارد عبادت می‌شد حالی دیگر می‌گرفت.

روحیه‌ای متواضع و رئوف داشت و در عین حال در مقابل بی‌عدالتی‌ها سرسختانه می‌ایستاد. علاقه عجیبی به روحانیت داشت و بسیار افسوس می‌خورد که چرا روحانی نیست و می‌گفت ای کاش در لباس روحانیت بودم، در آن صورت می‌توانستم حرف‌هایم را بزنم.

احمد کشوری در ارتش با همه محدودیت‌ها، بسیاری از کتاب‌های ممنوعه را در کمد لباسش جاسازی کرده بود و در فراغت، آنها را مطالعه می‌کرد و به دیگران نیز می‌داد تا مطالعه کنند. چندین بار به علت اعمالی که بر علیه رژیم انجام می‌داد مورد بازجویی قرار گرفت.

در اوایل به کارش در کرمانشاه شروع به تحقیق درباره فقرای شهر، کرد و در این زمینه برای نشر روحیه انفاق در همکارانش سعی بسیار می‌کرد و بالاخره توانست با همکاری چندین نفر دیگر از ارتشیان «خیر» هوانیروز مخفیانه صندوق اعانه‌ای جهت کمک به مستضعفین تاسیس کند.

احمد پیش از پیروزی انقلاب اسلامی و بعد از انقلاب،جان برکف برای اعتلای اسلام مقاومت کرد. در بیشتر تظاهرات شرکت می‌کرد و بسیاری از شب‌ها، بدون آن که لحظه‌ای به خواب برود تا صبح را به چاپ اعلامیه امام می‌گذراند.چه قبل و چه بعد از انقلاب، عقیده‌اش این بود که تنها رهبران راستین امت اسلام،روحانیت در خط امام هستند.

در حین تظاهرات چندین بار کتک خورده بود ولی با شوق عجیب از آن یاد می‌کرد و می‌گفت: این «باطومی» که من خوردم چون برای خدا بود چه شیرین است و من شادم از این که می‌توانم قدمی بردارم و این توفیقی است از سوی پروردگارم.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، وقتی حوادث کردستان شروع شد، بابت ناامنی‌های ایجاد شده توسط ضدانقلاب ناراحت بود. شهید فلاحی می‌گفت که من شبی برای انجام مأموریت سختی در کردستان داوطلب خواستم و هنوز سخنانم تمام نشده بود که از جوانی از صف بیرون آمد. دیدم کشوری است. او از همان آغاز چنان از خود کیاست، لیاقت و شجاعت نشان داد که وصف ناکردنی است. یک بار به شدت زخمی شد اما هلیکوپترش را به مقصد رساند.

در زمان جنگ تحمیلی هم دست از ارشاد برنمی‌داشت و ثمره تلاش‌های شبانه‌روزی او را می‌توان در پرورش عقیدتی شیرمردانی چون شهید سهیلیان و شهید شیرودی دانست و چه متواضعانه شیرودی شهید گفت: احمد استاد من بود.

زمانی که صدام آمریکایی به ایران یورش آورد، احمد در انتظار آخرین عمل جراحی برای بیرون آوردن ترکش از سینه‌اش بود اما همین که موضوع تجاوز صدام را شنید فردای آن روز عازم سفر شد. به او گفته بودند بمان و پس از اتمام جراحی برو. اما جواب داده بود ‌وقتی که اسلام در خطر باشد، من این سینه را نمی‌خواهم.

در جبهه، بیابان‌های غرب کشور را به گورستانی از تانک‌ها و نفرات دشمن بعثی تبدیل کرده بود. بدون وقفه و با تمام قدرت می‌کوشید و پروازهای سخت و خطرناک را از همه زودتر و از همه بیشتر انجام می‌داد. حماسه‌هایی که در شکار تانک‌ها آفریده بود، فراموش نشدنی هستند.

احمد همواره برای تقویت وحدت بین سپاه و ارتش می‌کوشید. کشوری می‌گفت: تا آخرین قطره خون برای اسلام و اطاعت از ولایت‌فقیه خواهم جنگید.

عشق احمد به امام چه قبل از انقلاب و چه بعد از انقلاب وصف‌نشدنی است. یک بار بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و وقتی که برای امام کسالت قلبی پیش آمده بوده، احمد در مسافرت بوده است. در راه وقتی که این خبر را می‌شنود، از ناراحتی ماشین را کنار جاده نگه می‌دارد و گریان می‌گوید: خدایا از عمر ما بکاه و به عمر رهبر بیفزا. و وقتی به تهران می‌رسد به بیمارستان رفته و آمادگی خود را برای اهدای قلبش به رهبرش اعلام می‌کند.

بالاخره در روز1359/9/15 و در حالی که از یک مأموریت بسیار مشکل ، اما پیروز بازمی‌گشت، مورد حمله نابرابر و ناجوانمردانه مزدوران بعثی قرار گرفت و در حالی که هلیکوپترش بر اثر اصابت راکت‌های دو هواپیمای «میگ» دشمن به شدت در آتش می‌سوخت آن را تا مواضع خودی رساند و آنگاه در خاک وطن سقوط کرد و به شهادت رسید.

****

رویدادها:

1960 - خريد گندم از آمريكا براي نخستين بار

براي نخستين بار، خريد گندم از آمريكا پنجم دسامبر 1960 (14 آذر 1339) آغاز شد. قرارداد مربوط، اوايل نوامبر بر پايه خريد دويست و پنجاه هزار تُن گندم امضاء و اجراي آن موکول به دريافت وام خارجی شده بود که چند روز پس از آن، صندوق بين المللي پول با دادن وامي به مبلغ 35 ميليون دلار به ايران موافقت کرد. ايران در همان ايام (دوره اول نخست وزيري جعفر شريف امامي) براي نخستين بار داراي بانك مركزي (ناشر اسکناس) شده و تنظيم و نظارت سياست پولي کشور به آن محول گرديده بود.

درآمد ايران از نفت در آن زمان به دليل ارزان بودن بهاي بين المللي نفت خام، کمي مصرف جهاني آن، و اندک بودن ميزان صدور به آمريکا که خود داراي نفت کافي بود و نيز پرداخت غرامت به انگلستان و همچنين نرخ هفت تومان در برابر يک دلار؛ مبلغ قابل ملاحظه اي نبود، و به همين سبب هم کمتر فردي پيدا مي شد که زير بار مقام بالاي دولتي برود و مقامات تراز اول و نمايندگان پارلمان ايران همچنان از خانواده هاي اعيان بودند که درآمد ملکي (زراعي) داشتند و نيازي چندان به دريافت دستمزد از دولت نداشتند. نفت ايران در آن زمان در دست کنسرسيومي مرکب از کمپاني هاي نفتي غرب بود.

2013 - گزارش صد روز اول حسن روحانی و انتقاد از دولت قبل

«گزارش صد ِ روز اول» حسن روحانی رئیس جمهور که آن را در یک مصاحبه طولانی با تلویزیون دولتی بیان داشت و خبرگزاری های داخلی پنجم آذر 1392 آن را منتشر ساختند مسائل اقتصادی ایران امروز را بازتاب می دهد، در تاریخ خواهد ماند و مورد بحث و تفسیر و استناد قرار خواهد گرفت. وی بدون پرده پوشی، مسائل کنونی اقتصادی را به گردن دولت پیش از خود (دولت های نهم و دهم) انداخته و گویا باعث رنجش دوستان محمود احمدی نژاد شده و احمدی نژاد او را به مناظره دعوت کرده است. ولي سخنگوي دولت روحاني گفته است که جامعه در حال حاضر نياز به آرامش دارد و رئيس سازمان آمار کشور ـ که در دوران زمامداري احمدي نژاد منصوب شده ـ درستي آمار و ارقام ارائه داده شده توسط حسن روحاني در «گزارش صد روز اول» را تاييد و چند روز بعد دقّت آنهارا اعلام داشته است.

 حسن روحانی در آن مصاحبه تلويزيوني گفت: تصور من این بود زمانی که دولت یازدهم بر سر کار آید بین سه تا چهار ماه کالاهای اساسی در کشور وجود خواهد داشت، اما در آغاز کار دولت معلوم شد که ایران از لحاظ کالاهای اساسی از جمله گندم دچار مشکل است مثلا در سیلوهای یک شهرستان تنها برای سه روز گندم وجود داشت. مسئله دوم که با آن روبرو شدیم «خالی بودن خزانه» بود. می‌دانید که خزانه کشور آن جایی است که درآمدهای دولت به آن واریز و هزینه ها برداشت می‌شود. در امُردادماه 1392 [ماهی که دولت تازه زمام امور را به دست گرفت] ما برای پرداخت حقوق کارمندان باید 7 هزار و 500 میلیارد تومان موجودی در خزانه می‌داشتیم، یعنی درآمد. حال آنکه کُل ِ موجودی 2 هزار و 800 میلیارد تومان بود و بنابراین، ما برای پرداخت حقوق کارمندان نیاز به استقراض 4 هزار و 600 میلیارد تومان (از بانک مرکزی) داشتیم [یعنی چاپ اسکناس به این مبلغ]. ما در شرایط رکود تورّمی بودیم. در سال 1374 [زمان ریاست هاشمی رفسنجانی بر قوه مجریه] هم توّرم [تورّم پول – پول درجریان ـ پول در دست مردم] بسیار بالا و حدود 49درصد بود اما رشد اقتصادی نیز 3 درصد بود و نَه تورم بالای 40درصد و رشد اقتصادی منفی یعنی «رکود» در زمان تحویل گرفتن دولت، و در چنین شرایطی ما دولت را تحویل گرفتیم. چنین شرایطی و تا این حد رکود و تورّم در ایران، در 50 ساله گذشته بی‌سابقه است.

روزنامه هفت صبح - ابوالفضل الله دادی: «فارن پالیسی» یک بار دیگر فهرستی از متفکران جهان را منتشر کرده است؛ در این فهرست یک چهره شناخته شده ایرانی نیز حضور دارد.

«فارن پالیسی» برای هفتمین سال متوالی اقدام به انتشار فهرستی کرده است که از آن با عنوان «متفکران جهان» یاد می کند. در این فهرست چهره 100 نفری دیده می شود که در سالی که رو به پایان است توانسته اند اقداماتی تاثیرگذار داشته و توجه جهانیان را به خود جلب کنند. در آغاز پرونده ویژه سال فارن پالیسی آمده است «اگر حوادث سال گذشته - از ظهور دولت به اصطلاح اسلامی تا تهاجم روسیه به اوکراین - نشان از در هم شکستن دنیا بود، سال 2015 نشان داد که برخی زخم ها می تواند درمان شود.

توافق تاریخی با ایران، کوبا و یونان، همه و همه از مذاکره و روحیه خستگی ناپذیر در مبارزه به دست آمده است. وجوه اشتراک - چه در زمینه سیاسی، اقتصادی یا اخلاقی - سرانجام توانسته است بر قدرت بی تفاوتی فائق آید. ماجراهای دیگر سال 2015 نشان داده است که افکار عمومی - برخلاف اینکه به ظاهر سخت و محکم هستند - می توانند تغییر کنند. با این حال هنوز تلاش برای درمان دردهایی که دنیا را فلج کرده است ادامه دارد. متفکران جهانی در سال 2015 نشان دادند که چگونه مبارزه از الرقه به واشنگتن و از آتن به کابل همچنان ادامه دارد. اگرچه برخی از متفکران با موانعی در برابر خود روبرو هستند اما بسیاری از آنها ایده هایی را در پیش گرفته اند که می تواند نویدبخش آینده ای بهتر برای بشریت باشد.»

فهرست متفکران 2015 در 9 دسته طبقه بندی شده است که یکی از مهم ترین دسته ها، گروهی است که تحت عنوان کلی «تصمیم سازان» قرار گرفته اند. در این فهرست چهره هایی همچون «انگلا مرکل» صدراعظم آلمان، «ولادیمیر پوتین» رییس جمهور روسیه، «علی اکبر صالحی» و «ارنست مونیز» رییس سازمان انرژی اتمی ایران و وزیر انرژی آمریکا، «مارگوت والستروم» وزیر امور خارجه سوئد، «پانیس واروفاکیس» وزیر سابق اقتصاد یونان، «محمد بن سلمان» وزیر دفاع عربستان سعودی و «آمنه غریب - فخیم» رییس جمهور جمهوری موریس دیده می شود.

فارن پالیسی که در مورد انتخاب علی اکبر صالحی و ارنست مونیز عنوان «نبرد علم با علم» را انتخاب کرده است، درباره انتخاب این دو نفر در بین متفکران سال 2015 می نویسد: امسال دیپلمات ها با امضای قرارداد تاریخی بین ایران و قدرت های جهانی اعتبار بسیاری برای خود کسب کردند. با این حال، دو فیزیکدان بودند که در مورد مسائل علمی با هم بحث کردند تا امکان تحقق قرارداد بزرگ سیاسی فراهم شود.

علی اکبر صالحی، رییس سازمان انرژی اتمی ایران و ارنست مونیز وزیر انرژی آمریکا به مذاکرات سال 2014 پیوستند تا با به کارگیری تخصص خود بحثی را حل و فصل کنند که به برنامه سانتریفیوژهای جمهوری اسلامی محدود می شد. امسال آنها قراردادی نوآورانه و انقلابی را به امضا رساندند که بر اساس آن ایران علاوه بر اورانیوم می تواند پلوتونیوم نیز تولید کند و راه برای همکاری های علمی بیشتر در زمینه کمک به درمان سرطان تسهیل می شود. جان مارک داچ رییس سابق سی آی ای در مورد ارنست مونیز به نیویورک تایمز می گوید: «گاهی یک دانشمند در لحظه مناسب به داد دولت می رسد.» عبارتی که به نظر می رسد در مورد علی اکبر صالحی نیز صادق باشد.